(1975-1979) Pocz?tki
Pocz?tki istnienia grupy si?gaj? 25 grudnia 1975 r., kiedy to by?y basista zespo??w Smiler i Gypsy's Kiss – Steve Harris – zrealizowa? sw?j odwieczny plan za?o?enia w?asnej kapeli. Nazw? Iron Maiden, oznaczaj?c? "?elazna dziewica" Harris zapo?yczy? z tytu?u filmu Cz?owiek w ?elaznej masce (The Man in the Iron Mask). Opr?cz za?o?yciela w zespole grali wokalista Paul Day, perkusista Ron Matthews i gitarzy?ci Terry Rance oraz Dave Sullivan. Pierwszy koncert grupa zagra?a 1 maja 1976 w Poplar w Londynie.

We wrze?niu 1976 do zespo?u do??czy? nowy wokalista Dennis Wilcock, zast?puj?c Daya, kt?ry by? krytykowany za zbyt ma?? charyzm? sceniczn?. Grupa odegra?a jeszcze kilka koncert?w, po czym Dave Sullivan zosta? zast?piony przez Dave'a Murraya. Od Iron Maiden odszed? tak?e drugi gitarzysta – Terry Rance. Jego miejsce zaj?? Bob Sawyer, kt?ry w historii Iron Maiden zapisa? si? jako sprawca jednego z wi?kszych kryzys?w grupy. Sk??ci? on ze sob? Dave Murraya i Dennisa Wilcocka, co przekona?o lidera Harrisa, by wyrzuci? z zespo?u obu gitarzyst?w (Wilcock pozosta? w sk?adzie). Murray zosta? usuni?ty ju? po pierwszym wyst?pie w 1977, a Sawyer po odegraniu wi?kszo?ci zaplanowanych koncert?w. Na ich miejsce przyj?ci zostali Terry Wapram oraz klawiszowiec Tony Moore. W tym samym czasie do Iron Maiden do??czy? tak?e perkusista Barry Graham (zwany p??niej Thunderstick). W takim sk?adzie grupa da?a tylko jeden koncert – w klubie "The Bridge House". Nie by? on jednak udany – Thunderstick zasn?? na scenie pod wp?ywem narkotyk?w, kt?rych spor? ilo?? przed wej?ciem na scen? za?y?, a klawisze Moore'a okaza?y si? nie pasowa? do stylu Maiden. Steve Harris postanowi? w?wczas zwolni? wszystkich cz?onk?w i zbudowa? zesp?? na nowo. Do Iron Maiden powr?ci? wi?c Dave Murray i zosta? przyj?ty nowy perkusista Doug Sampson. Zesp?? gor?czkowo poszukiwa? wokalisty, co zaowocowa?o zatrudnieniem Paula Di'Anno. Identyfikowa? si? on z subkultur? punk?w, ale wed?ug grupy, jego g?os pasowa? tak?e do muzyki heavymetalowej.

W 1979 Iron Maiden nawi?za?a wsp??prac? z mened?erem Rodem Smalwoodem.

Przez 3 lata zesp?? odby? kilkadziesi?t koncert?w, g??wnie w londy?skich klubach (m.in. The Cart And Horses, The Ruskin Arms, The Marquee czy The Soundhouse), lecz nie nagra? ?adnej p?yty. Pierwsza okazja nadarzy?a si? ku temu 31 grudnia 1978 r. W noc sylwestrow? powsta?o pierwsze demo zespo?u z czterema utworami, kt?re p??niej zosta?o wydane jako The Soundhouse Tapes jednak bez piosenki "Strange World", gdy? zesp?? uzna?, ?e jako?? nagrania jest zbyt s?aba. Wszystkie 5000 egzemplarzy rozesz?o si? w kilka tygodni. EP sprzedawana by?a tylko wysy?kowo.

W 1979 grupa dobiera?a dodatkowych gitarzyst?w. Byli to kolejno Paul Cairns, Paul Todd i Dave Mac, kt?rzy nie zapisali si? w ?aden szczeg?lny spos?b w dziejach Iron Maiden, oraz Tony Parsons. By? on cz?onkiem zespo?u podobnie kr?tko jak trzej wy?ej wymienieni muzycy, ale z jego udzia?em grupa uczestniczy?a w nagrywaniu kompilacji Metal for Muthas. (1979-1981) Prze?om
Po odej?ciu Parsonsa w Iron Maiden pozosta?o zn?w tylko czterech muzyk?w. Nied?ugo p??niej do grupy przyby? nowy gitarzysta – Dennis Stratton. Wkr?tce do??czy? tak?e perkusista Clive Burr (zast?pi? Sampsona, kt?ry mia? problemy zdrowotne). W tym sk?adzie zesp?? rozpocz?? nagrywanie swojego pierwszego albumu d?ugograj?cego. W lutym 1980 wydany zosta? pierwszy singel nazwany "Running Free". Wydana 2 miesi?ce p??niej p?yta nazwana zosta?a Iron Maiden. Prawdopodobnie ze wzgl?du na obecno?? w grupie Paula Di'Anno album zawiera? pr?cz heavymetalowych brzmie? tak?e elementy punku (najsilniej ujawniaj?ce si? w "Running Free"). Znajdowa? si? tam te? jeden rozbudowany, progresywny utw?r – "Phantom of the Opera".

Po zako?czeniu nagrywania, w marcu 1980, Iron Maiden uda?a si? na tourn?e po Wielkiej Brytanii jako go?? specjalny Judas Priest, po czym, wspomagana przez Praying Mantis i Neala Kaya, wyruszy?a w tras? promuj?c? sw?j w?asny album, wydany na pocz?tku kwietnia. Wyst?py odbywa?y si? od kwietnia do sierpnia 1980, a grupa odwiedzi?a po raz pierwszy zagraniczne sceny – zagra?a na festiwalu Wheel Pop w belgijskim Kortrijk oraz festiwalu Kuusrock w Oulu w Finlandii.

W mi?dzyczasie zosta?y wypuszczone na rynek 2 kolejne single – "Sanctuary" oraz "Women in Uniform".

Znacznie wi?ksz? cz??? Europy zesp?? przemierzy? koncertuj?c jako support dla ameryka?skiej grupy Kiss od sierpnia do listopada 1980. Iron Maiden ujrza?y wtedy po raz pierwszy publiczno?ci W?och, Niemiec, Francji, Szwajcarii, Holandii, Szwecji, Danii i Norwegii. Po przedostatnim wyst?pie tej trasy, na prze?omie pa?dziernika i listopada 1980 z zespo?u zosta? wyrzucony Dennis Stratton. Powodem by?o sk??cenie z mened?erem grupy oraz nieporozumienia artystyczne, wynikaj?ce z odmiennych gust?w muzycznych Strattona i pozosta?ych cz?onk?w.

Strattona, za sugesti? Dave'a Murraya, zast?pi? gitarzysta Adrian Smith. Uznawany jest on cz?sto za najlepszego w historii Iron Maiden z minimaln? przewag? nad Murrayem. Obaj stanowili bardzo zgrany duet zar?wno pod wzgl?dem muzycznym – ju? wcze?niej wyst?powali razem w zespole Urchin, jak i towarzyskim – byli przyjaci??mi od czas?w dzieci?stwa. Ich wsp?ln? gr? okre?lano d?wi?kiem bli?niaczych gitar.

Z nowym gitarzyst? zesp?? zagra? jeszcze jeden koncert z Kiss i odby? kr?tk? tras? po Anglii, kt?rej ostatni wyst?p, 21 grudnia 1980 w londy?skim Rainbow Theatre zosta? zarejestrowany i wydany jako kaseta VHS. Oficjalnym tytu?em wydawnictwa by?o Iron Maiden, lecz cz??ciej stosowana jest nazwa Live at the Rainbow.

Na prze?omie 1980-81 Iron Maiden nagra?a album Killers. Nie zosta? on pocz?tkowo doceniony przez krytyk?w, lecz sprzedawa? si? bardzo dobrze. Z czasem zosta? on uznany za klasyczne dokonanie grupy. P?yta zawiera?a utwory nieco ?ywsze ni? kompozycje z pierwszego longplaya, jednak utrzymane w podobnym stylu. Na uwag? zas?uguj? 2 utwory instrumentalne, kt?re to wyst?puj? do?? rzadko w tw?rczo?ci grupy (w ca?ej historii Iron Maiden stworzy?a tylko 4 na ok. 145 wszystkich skomponowanych utwor?w). Killers by? pierwszym albumem wyprodukowanym przez Martina Bircha, znanego w bran?y producenta album?w Deep Purple, Black Sabbath i Blue ?yster Cult. Z Killers zosta?y wydane 2 single – "Twilight Zone" i "Purgatory".

W lutym 1981 Iron Maiden wyruszy?a w tras? Killer World Tour promuj?c? nowy album. Do po?owy marca koncertowa?a tylko w Wielkiej Brytanii, po czym wyruszy?a w trwaj?ce do maja tourn?e po Europie Zachodniej. W tym samym jeszcze miesi?cu grupa wyst?pi?a po raz pierwszy w Japonii, gdzie odegra?a 5 koncert?w. Nagrania z nich zosta?y p??niej wydane jako minialbum Maiden Japan (wydany tak?e pod nazw? Heavy Metal Army). W czerwcu zesp?? odwiedzi? kolejny kontynent – Ameryk? P??nocn?. Muzycy koncertowali w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie zar?wno w ramach w?asnej trasy jak i jako support dla grup UFO i Judas Priest (tourn?e promuj?ce album Point of Entry) do pocz?tku sierpnia. Od po?owy sierpnia do 10 listopada Iron Maiden pojawia?a si? ponownie na scenach Europy Zachodniej. Zawita?a tak?e do Jugos?awii, by wyst?pi? na festiwalu w Belgradzie.

Niestety na trasie Steve Harris bardzo zawi?d? si? na wokali?cie Paulu Di'Anno. Da?o o sobie zna? wieloletnie uzale?nienie od narkotyk?w, od kt?rych frontman zespo?u nie stroni? nawet przed wyst?pami. Rod Smallwood wraz z zespo?em, zmuszeni odwo?ywa? koncerty z powodu cz?stych niedyspozycji Di'Anno, postanowili we wrze?niu 1981 zwolni? dotychczasowego wokalist?.

Media i fani odebrali ten krok bardzo nieprzychylnie. Uwa?ano, ?e zesp?? trac?c swego czo?owego cz?onka ju? na pocz?tku kariery pozbawia si? szansy na dalsz? egzystencj? na rynku muzycznym.

(1981-1989) Z?ota era
Zesp?? jako zast?pc? Di'Anno postanowi? zaanga?owa? wokalist? popularnej w?wczas grupy heavymetalowej Samson, znanego jako Bruce Bruce. Bruce Dickinson, bo takie by?o jego prawdziwe nazwisko, zm?czony atmosfer? panuj?c? w jego dotychczasowym zespole (du?e ilo?ci narkotyk?w) bez wahania zgodzi? si? na propozycj? Harrisa i Smallwooda.

Dickinson mia? odmienne od poprzednika warunki g?osowe. ?piewa? bardzo dobrze w wysokich rejestrach z charakterystyczn? barw? g?osu, przez co fani nadali mu pseudonim Air Raid Siren (ang. syrena alarmowa). W odr??nieniu od Paula Di'Anno, by? typowym metalowcem.

Iron Maiden zdecydowa?a, by Dickinson zrezygnowa? z pseudonimu Bruce Bruce i wyst?powa? pod w?asnym nazwiskiem. W ko?cu pa?dziernika, grupa z nowym wokalist? wybra?a si? na pi?ciodniowe tourn?e do W?och oraz zagra?a jeden koncert w Londynie, podczas kt?rego zaprezentowa?a kilka kompozycji na przygotowywany w?a?nie nowy album.

W lutym 1982 ?wiat?o dzienne ujrza?o najnowszy singel Iron Maiden – "Run to the Hills". Wydawnictwo rozwia?o wszelkie niepokoje prasy zwi?zane z nag?? zmian? wokalisty. Utw?r osi?gn?? si?dm? pozycj? UK Singles Chart i zapowiada? ukazanie si? na rynku znakomitego albumu.

Przewidywania potwierdzi?y si? – album zatytu?owany The Number of the Beast szturmem zdoby? pierwsze miejsce brytyjskiej listy przeboj?w p?ytowych. Zawiera? 8 udanych kompozycji, pozbawionych ju? nalecia?o?ci punk rocka i wykorzystuj?cych znakomicie warunki g?osowe Dickinsona jak i zdolno?ci pozosta?ych muzyk?w. Przez cz??? krytyki The Number of the Beast uznawany jest za jeden z najlepszych album?w heavymetalowych wszech czas?w.

Zesp?? odni?s? gigantyczny sukces, a mimo to w USA nadal gra? jedynie jako support przed Judas Priest, Scorpions czy 38 Special. Tam te? The Number of the Beast mia? problemy ze sprzeda??. Konserwatywne stronnictwa polityczne uzna?y utw?r tytu?owy za nawo?uj?cy do praktyk satanistycznych. Steve Harris do tej pory zaprzecza, by jakikolwiek utw?r Maiden odzwierciedla? okultystyczne fascynacje. "The Number of the Beast", jak utrzymuje Harris, jest oparty na motywie z jego koszmar?w sennych, filmie Omen II oraz wierszu Roberta Burnsa, Tam O' Shanter.

Trasa koncertowa The Beast on the Road (luty–grudzie? 1982) obj??a, pr?cz odwiedzonych ju? wcze?niej przez Iron Maiden kraj?w, tak?e Australi?. W USA w grupie pojawi? si? nowy wakat – z zespo?u wyrzucony zosta? perkusista Clive Burr. Mick Wall, tw?rca autoryzowanej biografii Iron Maiden, podaje, ?e "powody by?y ca?kowicie »muzyczne«" a "presja i wymagania coraz d?u?szych tras koncertowych (...) da?y si? we znaki m?odemu perkusi?cie". Nast?pc? Burra zosta? Nicko McBrain graj?cy wcze?niej w zespo?ach TRUST i Streetwalkers.

W styczniu 1983 roku w Nassau na Bahamach w relaksuj?cej atmosferze zesp?? zacz?? nagrywanie kolejnego albumu Piece of Mind, kt?ry zosta? uznany za najbardziej udany obok Seventh Son of a Seventh Son longplay w ich karierze. P?yta nie zawiera?a ani jednego chybionego utworu ani wype?niacza, a nowego perkusist? fani mogli pokocha? ju? po pierwszych taktach albumu w utworze "Where Eagles Dare". Zosta?y wtedy tak?e stworzone takie hity, jak "Flight of Icarus" czy "The Trooper".

Wtedy te? rozpocz?? si? najbardziej udany okres w historii zespo?u – wielkiej popularno?ci i gigantycznych tras koncertowych. W tym czasie po raz pierwszy Ironi zagrali w USA jako gwiazda wieczoru. Na Piece of Mind w piosence "Still Life" zosta? tak?e umieszczony komunikat dla fanatyk?w doszukuj?cych si? w muzyce satanizmu – "Nie mieszaj si? w sprawy, kt?rych nie rozumiesz". S?owa te nagrane s? na albumie od ty?u. Wypowiada je w bardzo charakterystyczny spos?b Nicko McBrain.

Rok p??niej Maiden wyda?a longplay Powerslave, kt?ry wspi?? si? w Anglii na 2. miejsce listy przeboj?w. Wielka trasa promuj?ca ten album zosta?a udokumentowana wydawnictwem live i filmem Live After Death (nagrano wtedy znakomity koncert z Long Beach Arena). Tourn?e Ironi rozpocz?li w Polsce, a tym samym zagrali pierwszy w ich historii koncert w tym kraju. Ciep?e przyj?cie sprawi?o, ?e Iron Maiden nast?pn? tras? tak?e zainaugurowa? w Polsce. Od tamtego momentu w zasadzie w czasie ka?dej trasy zesp?? odwiedza? nasz kraj.

Prace nad nast?pn? p?yt? przynios?y rozbie?no?ci co do kierunku, kt?ry powinien obra? zesp??. Bruce Dickinson proponowa? nagranie albumu akustycznego, co spotka?o si? ze zdecydowanym vetem ze strony reszty zespo?u (chcia? albumu na kszta?t Led Zeppelin III). Tak wi?c Somewhere in Time przyni?s? kompozycje w dotychczasowym stylu z jedn? r??nic? – zesp?? po raz pierwszy u?y? syntezator?w gitarowych. Efekt spodoba? si? fanom, poniewa? album bi? rekordy sprzeda?y grupy na ?wiecie. P?yta przynios?a zar?wno rozbudowane, epickie utwory takie jak "Alexander the Great (356-323 B.C.)" czy "Caught Somewhere in Time", ale tak?e przyjemne, szybkie i melodyjne numery, jak "Wasted Years" czy "Heaven Can Wait". Ciekawostk? jest fakt, ?e Dickinson nie napisa? ani jednego utworu na album – ca?a p?yta by?a praktycznie w ca?o?ci dzie?em Adriana Smitha i Steve'a Harrisa.

Nast?pny album studyjny spowodowa? rozbie?ne opinie w?r?d fan?w. Dla jednych by? dowodem, ?e zesp?? zjad? w?asny ogon, a dla drugich by? prawdziw? doskona?o?ci?. Album nosi? tytu? Seventh Son of a Seventh Son i by? concept albumem opartym na motywach powie?ci Si?dmy syn, Orsona Scotta Carda. Album ten, jak ?aden inny odwzorowywa? fascynacje Steve'a Harrisa zespo?ami progresywnymi z lat siedemdziesi?tych. Ca?o?? by?a epick? i fascynuj?c? opowie?ci? muzyczn?. Zaskoczeniem by?o niemetalowe brzmienie gitar i bardzo du?a rola instrument?w klawiszowych, co doda?o albumowi mistycyzmu, tajemniczo?ci i podnios?o?ci. Znalaz? si? tu jeden z najbardziej docenianych utwor?w w historii Dziewicy – "Seventh Son of a Seventh Son", a tak?e wielki przeb?j – "Can I Play with Madness". Utwory bardzo przyst?pne i proste przenika?y si? z kompozycjami bardziej z?o?onym i trudnymi. Nie brakowa?o tutaj wirtuozerskich sol?wek gitarowych, a McBrain na b?bnach przeszed? samego siebie. Uznano jednak, i? kompozycje, jakkolwiek udane, nie pasowa?y do podnios?ych tre?ci przekazywanych w tekstach. Mimo to album by? kolejnym po The Number of the Beast longplayem, kt?ry uplasowa? si? na pierwszym miejscu brytyjskiej listy przeboj?w. Sama trasa koncertowa odznacza?a si? du?ym przepychem.

(1989-1999) Wiatry zmian
Rok 1989 oznacza? dla Maiden przerw? w dzia?alno?ci. W 1990 roku zesp?? postanowi? nagra? kolejny album studyjny. Mia? on nawi?zywa? brzmieniowo do pierwszych p?yt Dziewicy. Jak si? okaza?o Adrian Smith uzna? ten pomys? za bezsensowny i nie interesowa? si? zbytnio prac? z zespo?em, b?d?c zabsorbowanym dzia?alno?ci? solow?. Jednocze?nie nie wykazywa? ch?ci odej?cia od koleg?w, wi?c pozostali cz?onkowie postanowili sami usun?? go z zespo?u. Jego nast?pc? zosta? Janick Gers znany ze wsp??pracy z Ianem Gillanem, White Spirit oraz udzia?u w nagrywaniu pierwszej solowej p?yty Bruce'a Dickinsona, Tattooed Millionaire. Zmiana gitarzysty by?a od razu zauwa?alna, poniewa? tryskaj?cy ch?ci? grania w Maiden, Janick doda? wszystkim skrzyde?. W tym sk?adzie zosta? nagrany album No Prayer for the Dying. P?yta bardzo r??ni?a si? od swej poprzedniczki. Zmiany dosi?g?y zar?wno brzmienie – melodie sta?y si? bardziej surowe – jak i teksty – pojawi? si? w nich wyra?ny podtekst polityczny. W tym czasie popularno?? zespo?u zacz??a spada?.

Sytuacj? poprawi? nast?pny album Fear of the Dark, kt?ry wspi?? si? na pierwsze miejsce brytyjskiej listy przeboj?w. Jednak p?yta nie do ko?ca zachwyca?a. Opr?cz uznanych utwor?w, takich jak tytu?owy "Fear of the Dark", zbli?aj?cy si? do thrash metalu "Be Quick or Be Dead", czy ballada "Wasting Love" znalaz?y si? tam tak?e zwyk?e wype?niacze.

Wtedy nast?pny etap kariery zespo?u zosta? zamkni?ty. Grup? z powodu odmiennej wizji muzycznej opu?ci? Bruce Dickinson, a Steve Harris rozwa?a? nawet rozwi?zanie grupy. Jednak od tego pomys?u odwi?d? go Dave Murray, kt?ry zaproponowa? znalezienie nowego wokalisty. Najpowa?niejszymi kandydatami na to stanowisko byli Doogie White, Damian Wilson oraz Blaze Bayley, wcze?niej wokalista grupy Wolfsbane. Ostatecznie wybrany zosta? ten ostatni. W tym sk?adzie zesp?? nagra? album The X Factor, kt?ry jednak zosta? zmieciony przez krytyk?. Nast?pi?a bowiem kolejna skrajna zmiana stylu muzycznego grupy, na co niew?tpliwy wp?yw mia?a osobista tragedia Steve'a Harrisa. Lider grupy w tamtym czasie prze?y? ?mier? ojca oraz rozw?d. Warstwa literacka by?a najdojrzalsza w historii grupy, jednak album nie zosta? doceniony ze wzgl?du na niezadowalaj?ce brzmienie, spowodowane zapewne odej?ciem na emerytur? dotychczasowego producenta Maiden – Martina Bircha. Wielu fan?w jednak docenia ten album za dojrza?o?? kompozycji, a Steve Harris uwa?a go za najwi?ksze osi?gni?cie zespo?u.

Jeszcze gorsz? opini? uzyska? kolejny longplay firmowany przez zesp?? – Virtual XI. Produkcja i miksowanie albumu okaza?y si? przerasta? Steve'a Harrisa, kt?ry to wzi?? na siebie owe obowi?zki. Kompozycje tak?e nie by?y (wg starych fan?w) najwy?szych lot?w. Dodatkowo podczas trasy koncertowej u Blaze'a pojawi?y si? problemy z g?osem. Jego niewy?wiczone do takiego wysi?ku gard?o odmawia?o pos?usze?stwa, co by?o dodatkowo pot?gowane przez siln? reakcj? alergiczn? na niekt?re ?rodki stosowane na scenie (katar sienny).

Zesp?? wyda? w tym czasie r?wnie? gr? komputerow? Ed Hunter z soundtrackiem sk?adaj?cym si? z najwi?kszych przeboj?w zespo?u wybranych w internetowym g?osowaniu fan?w oraz wywiad-rzeka In Profile, kt?ry opowiada? histori? grupy od pocz?tk?w jej istnienia. Jako ?e Steve Harris nie widzia? dalszych perspektyw dla grupy w grudniu 1998 podj?? decyzj? o jej rozwi?zaniu, o czym powiadomi? mened?era Roda Smallwooda. Ten jednak nie poda? informacji do publicznej wiadomo?ci, a zamiast tego doprowadzi? do zmiany, kt?rej nie spodziewali si? nawet najwi?ksi optymi?ci.

(1999–) Spotkanie po latach
W 1999 do zespo?u powr?ci? Bruce Dickinson oraz Adrian Smith. Ju? jako sekstet zesp?? zacz?? pracowa? nad nowym albumem – Brave New World. P?yta okaza?a si? sukcesem zar?wno artystycznym jak i komercyjnym (7. miejsce na li?cie w Wielkiej Brytanii i 39. w Stanach Zjednoczonych). W 2001 roku zesp?? zagra? na festiwalu Rock in Rio dla rekordowej liczby 250 tysi?cy os?b. Koncert zosta? zarejestrowany i wydany na p?ycie DVD. Nast?pny longplay – Dance of Death ukaza? si? w 2003 roku i zawiera? wiele pomys??w wymagaj?cych rozwini?cia, lecz okaza? si? by? albumem mocno regresywnym w stosunku do Brave New World. Na szczeg?ln? uwag? zas?uguj? utwory "Paschendale", "Dance of Death" i "Montsegur". Ciekawostk? jest tak?e pierwszy ca?kowicie akustyczny utw?r "Journeyman" z delikatnym ?piewem Dickinsona. Przed wydaniem p?yty zesp?? uda? si? w tras?, graj?c tylko swoje najwi?ksze przeboje. W 2005 roku zesp?? wyda? kolejny koncertowy kr??ek zatytu?owany Death on the Road. Zosta? on wydany na p?ycie DVD i zawiera nagranie koncertu z Westfallenhalle w Dortmundzie. W 2006 roku zesp?? wyda? trzeci ju? od powrotu Bruce'a i Adriana album zatytu?owany A Matter of Life and Death. Album zawiera 10 rozbudowanych utwor?w i trwa a? 72 minuty. W opinii krytyki i fan?w jest to najr?wniejszy album Iron Maiden od czas?w Seventh Son of a Seventh Son. Zesp?? by? tak zadowolony z nowego materia?u i? na koncertach postanowi? gra? ca?y album. Utwory utrzymane s? w, do tej pory do?? nietypowym dla Maiden, progresywnym stylu (wyj?tkiem jest utw?r Different World, kt?ry ma l?ejsze i bardziej popowe brzmienie). W pa?dzierniku 2006 grupa rozpocz??a promocj? nowego wydawnictwa na ?wiatowym tournee. W trasie koncertowej nie zosta?y jednak uj?te koncerty w Polsce.

W trasie koncertowej Somewhere Back in Time, kt?ra odb?dzie si? w 2008 roku, zesp?? potwierdzi? koncert w Polsce. Odby? si? on 7 sierpnia 2008 roku na Stadionie Gwardii w Warszawie. W marcu 2008 grupa zapowiedzia?a wydanie kolejnego albumu kompilacyjnego. Pojawi? si? ona na rynku muzycznym 12 maja 2008 pod nazw? Somewhere Back in Time: The Best of: 1980-1989. Wydanie kompilacji zwi?zane by?o z sukcesem trasy koncertowej Somewhere Back in Time, a sam? p?yt? mo?na by?o ods?ucha? w ca?o?ci na oficjalnej stronie zespo?u. Podczas koncert?w wchodz?cych w sk?ad trasy Somewhere Back in Time wokalista zespo?u zapowiedzia? nowy studyjny album, po wydaniu kt?rego odb?dzie si? trasa koncertowa maj?ca m.in. odbywa? si? r?wnie? w Polsce. 10 listopada 2008 og?oszono rozszerzenie trasy Somewhere Back In Time o seri? koncert?w w lutym i marcu 2009. roku.

?r?d?o: wikipedia